Procedury niechirurgicznej terapii periodontologicznej, takie jak skaling i root planing, mogą skutecznie wzmacniać stabilność zębów, zmniejszając ryzyko ich utraty u pacjentów z chorobami przyzębia. Tak wynika z badania opublikowanego 19 stycznia br. w czasopiśmie „Journal of Periodontology”.
W badaniu wykazano również, iż czynniki takie jak palenie tytoniu, cukrzyca i ciężka choroba przyzębia mogą zmniejszać skuteczność prowadzonego leczenia. Autorzy stwierdzili, iż rozpoznanie tych czynników może pomóc lekarzom w ustaleniu realistycznych oczekiwań i określeniu, kiedy konieczne jest bardziej intensywne leczenie.
– Skaling i root planing okazały się skuteczne w zmniejszaniu ruchomości zębów, a znaczna część zębów osiągnęła niższą klasę ruchomości lub stała się klinicznie stabilna – napisali autorzy z zespołu dr. Georgiosa S. Chatzopoulosa z Wydziału Stomatologii Uniwersytetu Minnesoty.
Metodologia badania i charakterystyka analizowanej populacji
W badaniu przeanalizowano zmiany w zakresie klinicznej ruchomości zębów po zabiegach skalingu i root planingu i zidentyfikowano czynniki wyjściowe związane z wynikami po 12 miesiącach. Naukowcy przeprowadzili retrospektywną analizę kohortową, wykorzystując zanonimizowane elektroniczne rejestry zdrowia z repozytorium danych stomatologicznych BigMouth, obejmujące dane z lat 2011–2021. Ostateczna próba obejmowała 152 pacjentów i 489 zębów o podstawowej ruchomości sklasyfikowanej jako klasa 1 (niewielka ruchomość), 2 (umiarkowana ruchomość) lub 3 (znaczna ruchomość).
Analizowane parametry kliniczne i punkt końcowy badania
Dane pacjentów obejmowały wiek, płeć, palenie tytoniu i cukrzycę zgłaszaną przez samych pacjentów, natomiast dane dotyczące zębów uwzględniały głębokość kieszonek, utratę przyczepu klinicznego, zajęcie furkacji oraz klasę ruchomości. Zmiany ruchomości zębów oceniano od wartości wyjściowych do kontroli po około 12 miesiącach, przy czym głównym punktem końcowym była zmiana klasy ruchomości.
Skuteczność terapii po 12 miesiącach obserwacji
Dzięki skalingowi i root planingowi uzyskano znaczną redukcję ruchomości zębów po 12 miesiącach. Spośród zębów z lekką początkową ruchomością 71,2% stało się klinicznie stabilnych, podczas gdy 86,3% zębów z umiarkowaną ruchomością poprawiło swoją klasę ruchomości. choćby w przypadku zębów z ciężką początkową ruchomością uzyskano poprawę – ponad 61% przeszło do stanu o mniejszej ruchomości, a pogorszenie ruchomości było rzadkie.
Czynniki prognostyczne odpowiedzi na leczenie
Analiza wielopoziomowa metodą porządkowej regresji logistycznej wykazała, iż większa ruchomość początkowa, głębsze kieszonki dziąsłowe, patologiczne zajęcie obszaru furkacji, palenie i cukrzyca były istotnymi predyktorami gorszych wyników. Natomiast stosowanie szynowania lub stabilizacji ponad dwukrotnie zwiększało szansę na osiągnięcie korzystniejszej klasy ruchomości w ciągu 12 miesięcy.
Ograniczenia badania i skutki dla praktyki klinicznej
Autorzy wskazali jednak na ograniczenia badania: wykorzystane dane pochodziły z nieskalibrowanych elektronicznych rejestrów zdrowia prowadzonych przez różne instytucje, co zwiększa ryzyko błędu i zmniejsza spójność oceny ruchomości zębów.
– Badanie to dostarcza dowodów, iż ta rutynowa terapia jest skuteczna w stabilizacji luźnych zębów, co może pomóc dentystom i pacjentom w podejmowaniu bardziej świadomych decyzji dotyczących zachowania zębów i utrzymania zdrowia jamy ustnej – podsumowali autorzy pracy „Change in tooth mobility following non-surgical periodontal therapy: A retrospective cohort study of clinical outcomes”.
Źródło: https://www.drbicuspid.com/
https://aap.onlinelibrary.wiley.com/
Zaawansowane zapalenie przyzębia to nie tylko ryzyko utraty zębów, ale także konsekwencji systemowych. – Może ono mieć związek np. z chorobami sercowo-naczyniowymi i z cukrzycą. Tych zależności jest bardzo dużo – mówi prof. dr hab. n. med. Bartłomiej Górski, specjalista periodontologii, adiunkt w Zakładzie Chorób Błony Śluzowej i Przyzębia WUM, kierownik kształcenia specjalizacyjnego z periodontologii, autor i współautor ponad 90 publikacji naukowych, członek m.in. European Federation of Periodontology oraz Polskiego Towarzystwa Periodontologicznego.
