Leki z grupy GLP-1 w ostatnich latach stały się jednym z najgłośniejszych tematów współczesnej medycyny. Początkowo kojarzone przede wszystkim z leczeniem cukrzycy typu 2, dziś są wykorzystywane również w terapii otyłości. Pomagają kontrolować poziom glukozy, ograniczają apetyt, wpływają na uczucie sytości i mogą prowadzić do znacznej redukcji masy ciała. W przypadku niektórych preparatów udowodniono także zmniejszenie ryzyka poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych.
Ich popularność ma jednak także drugą stronę. Coraz częściej sięgają po nie osoby, które chcą schudnąć kilka kilogramów, nie mają rozpoznanej otyłości ani cukrzycy, a czasami nie mają choćby medycznych wskazań do farmakologicznego leczenia nadmiernej masy ciała. Nie zawsze zdają sobie sprawę, iż stosowanie tych leków wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, a uzyskany efekt może nie utrzymać się po zakończeniu terapii.
Czym są leki GLP-1 i jak działają?
GLP-1 to skrót od angielskiego glucagon-like peptide-1, czyli glukagonopodobnego peptydu typu 1. Jest to hormon jelitowy, należący do grupy inkretyn. Organizm produkuje go naturalnie, przede wszystkim w odpowiedzi na przyjmowanie pokarmu.
Hormon ten uczestniczy w regulowaniu gospodarki węglowodanowej. Pobudza trzustkę do wydzielania insuliny, ale robi to w sposób zależny od stężenia glukozy we krwi. Jednocześnie ogranicza wydzielanie glukagonu, czyli hormonu, który podnosi poziom cukru. Wpływa również na opróżnianie żołądka oraz ośrodki regulujące apetyt i sytość w mózgu.
Leki GLP-1 naśladują działanie naturalnego hormonu. Są określane jako agoniści receptora GLP-1 (GLP-1 RA). Ich działanie obejmuje kilka mechanizmów:
- zwiększają wydzielanie insuliny, kiedy poziom glukozy we krwi jest podwyższony;
- ograniczają wydzielanie glukagonu;
- spowalniają opróżnianie żołądka, szczególnie na początku leczenia;
- wpływają na ośrodki głodu i sytości w mózgu;
- zmniejszają apetyt i ilość spożywanego pokarmu;
- pomagają poprawić kontrolę glikemii i mogą prowadzić do redukcji masy ciała.
W rezultacie pacjent może szybciej odczuwać sytość, rzadziej odczuwać głód i łatwiej kontrolować wielkość posiłków. Niektóre osoby zauważają również ograniczenie zainteresowania jedzeniem i mniejszą skłonność do podjadania.
Mechanizm działania tych preparatów nie polega na bezpośrednim spalaniu tkanki tłuszczowej. Redukcja masy ciała jest przede wszystkim konsekwencją zmniejszenia apetytu i podaży energii.
Jakie leki należą do grupy GLP-1?
Do grupy agonistów receptora GLP-1 należy kilka substancji czynnych. Różnią się czasem działania, sposobem podawania, skutecznością i zakresem zarejestrowanych wskazań.
Najważniejsze z nich to:
1. Semaglutyd
To jedna z najlepiej poznanych i najczęściej omawianych substancji z tej grupy. Występuje w preparatach:
- Ozempic, stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2;
- Wegovy, przeznaczonym do leczenia otyłości i kontroli masy ciała;
- Rybelsus, przyjmowanym doustnie w leczeniu cukrzycy typu 2.
Semaglutyd w preparatach do wstrzykiwań podaje się raz w tygodniu. Rybelsus jest przyjmowany codziennie w postaci tabletki.
2. Liraglutyd
Występuje między innymi w preparatach:
- Victoza, stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2;
- Saxenda, zarejestrowanym do leczenia otyłości i kontroli masy ciała.
Liraglutyd podaje się podskórnie raz dziennie.
3. Dulaglutyd
Substancja czynna preparatu Trulicity. Jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2. Podaje się ją raz w tygodniu.
4. Eksenatyd (exenatide)
Występuje w preparatach Byetta i Bydureon. Jest wykorzystywany w leczeniu cukrzycy typu 2. W zależności od preparatu podawany jest dwa razy dziennie lub raz w tygodniu.
5. Liksysenatyd (lixisenatide)
Substancja czynna preparatu Lyxumia, stosowanego w leczeniu cukrzycy typu 2. Podawana jest raz dziennie.
Osobnego wyjaśnienia wymaga tirzepatyd, znany pod nazwą handlową Mounjaro. Często jest zaliczany do szeroko rozumianej grupy leków GLP-1, ale pod względem mechanizmu działania stanowi odrębną kategorię. Jest podwójnym agonistą receptorów GIP i GLP-1. Oznacza to, iż naśladuje działanie dwóch hormonów jelitowych: glukozozależnego polipeptydu insulinotropowego (GIP) oraz glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1). Dzięki temu wpływa zarówno na regulację poziomu glukozy, jak i na mechanizmy odpowiedzialne za apetyt oraz masę ciała.
W Unii Europejskiej Mounjaro ma wskazania zarówno do leczenia cukrzycy typu 2, jak i kontroli masy ciała u dorosłych spełniających określone kryteria.
Tirzepatyd nie jest więc klasycznym agonistą wyłącznie receptora GLP-1, choć w praktyce często omawia się go razem z tymi preparatami.
Kto może stosować leki GLP-1?
Wskazania zależą od konkretnej substancji i preparatu. Nie każdy lek z tej grupy jest zarejestrowany do leczenia otyłości.
Pacjenci z cukrzycą typu 2
Leki z grupy agonistów receptora GLP-1 są stosowane u osób z cukrzycą typu 2, u których konieczna jest poprawa kontroli glikemii. Mogą być podawane samodzielnie, gdy stosowanie metforminy jest niewskazane lub źle tolerowane, albo w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi.
Wybór preparatu zależy między innymi od poziomu hemoglobiny glikowanej (HbA1c), masy ciała, ryzyka sercowo-naczyniowego, funkcji nerek, innych chorób i dotychczasowego leczenia.
U części pacjentów korzyścią jest nie tylko poprawa kontroli cukrzycy, ale także zmniejszenie masy ciała i ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych.
Osoby z otyłością
Farmakoterapia z wykorzystaniem odpowiednio zarejestrowanych preparatów GLP-1 może być rozważana u dorosłych z otyłością, czyli przy BMI wynoszącym co najmniej 30 kg/m².
W tym przypadku leczenie powinno być częścią kompleksowego postępowania obejmującego zmianę sposobu żywienia, aktywność fizyczną i, jeżeli jest taka potrzeba, wsparcie psychologiczne lub dietetyczne.
Otyłość jest chorobą przewlekłą, na którą wpływają liczne czynniki biologiczne, hormonalne, genetyczne, środowiskowe i psychologiczne. Samo zalecenie, aby pacjent mniej jadł i więcej się ruszał, nie zawsze jest wystarczające.
Osoby z nadwagą i chorobami współistniejącymi
Leczenie może być również wskazane u osób z BMI wynoszącym co najmniej 27 kg/m², ale poniżej 30 kg/m², o ile występują u nich choroby lub powikłania związane z nadmierną masą ciała. Należą do nich między innymi:
- nadciśnienie tętnicze;
- zaburzenia lipidowe;
- stan przedcukrzycowy lub cukrzyca typu 2;
- obturacyjny bezdech senny;
- choroby sercowo-naczyniowe.
W tej grupie nie trzeba mieć rozpoznanej cukrzycy, aby kwalifikować się do leczenia otyłości odpowiednim preparatem.
Ważne jest jednak rozróżnienie: osoba bez cukrzycy może mieć uzasadnione wskazania do stosowania leku GLP-1, jeżeli spełnia kryteria farmakoterapii otyłości. Brak cukrzycy sam w sobie nie oznacza, iż leczenie jest niepotrzebne.
Co mówią badania naukowe o skuteczności tych leków?
Skuteczność leków GLP-1 i preparatów działających na receptory GLP-1 oraz GIP potwierdzono w dużych badaniach klinicznych.
Jednym z najważniejszych programów badawczych dotyczących semaglutydu jest STEP. W badaniu STEP 1 uczestniczyły osoby z otyłością lub nadwagą i chorobami współistniejącymi, ale bez cukrzycy. Po 68 tygodniach leczenia semaglutydem w dawce 2,4 mg raz w tygodniu średnia redukcja masy ciała wyniosła 14,9 proc. w stosunku do wartości wyjściowej. W grupie placebo było to 2,4 proc. Wyniki te pokazały, iż semaglutyd może być skutecznym elementem leczenia otyłości również u osób, które nie chorują na cukrzycę.
W badaniu SURMOUNT-1 oceniano natomiast skuteczność tirzepatydu. Po 72 tygodniach leczenia średnia redukcja masy ciała, zależnie od stosowanej dawki, wynosiła około 15-21 proc. Uczestnicy badania nie chorowali na cukrzycę.
Szczególnie interesujące są również wyniki badania SELECT, w którym uczestniczyło ponad 17 tys. osób z nadwagą lub otyłością, z rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową, ale bez cukrzycy. W grupie otrzymującej semaglutyd ryzyko wystąpienia poważnego zdarzenia sercowo-naczyniowego, obejmującego zgon sercowo-naczyniowy, zawał serca niezakończony zgonem lub udar mózgu niezakończony zgonem, było o 20 proc. niższe niż w grupie placebo.
To istotny argument przemawiający za tym, iż nowoczesne leki wykorzystywane w terapii otyłości mogą przynosić korzyści wykraczające poza samą redukcję masy ciała. Nie oznacza to jednak, iż każdy preparat z grupy GLP-1 ma identyczne działanie i takie same udowodnione korzyści. Wyników jednego badania nie można automatycznie przenosić na wszystkie substancje czynne.
Kto nie powinien stosować leków GLP-1?
Leki z tej grupy nie są przeznaczone dla wszystkich. Przed rozpoczęciem terapii lekarz powinien przeanalizować stan zdrowia pacjenta, przyjmowane leki, historię chorób i potencjalne przeciwwskazania.
Szczególnej ostrożności wymagają osoby:
- z przebytym lub podejrzewanym ostrym zapaleniem trzustki;
- z ciężkimi zaburzeniami opróżniania żołądka, w tym gastroparezą;
- z chorobami pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych;
- z ciężkimi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi;
- z tendencją do odwodnienia lub zaburzeniami czynności nerek;
- stosujące insulinę lub pochodne sulfonylomocznika, u których trzeba uwzględnić ryzyko hipoglikemii.
Niektóre sytuacje wymagają wykluczenia leczenia, inne jedynie szczególnego nadzoru. Nie istnieje jedna lista przeciwwskazań identyczna dla wszystkich preparatów.
Ciąża i karmienie piersią
Leki GLP-1 nie są przeznaczone do stosowania w celu redukcji masy ciała w czasie ciąży. Kobiety planujące ciążę powinny omówić zakończenie terapii z lekarzem odpowiednio wcześniej. W przypadku semaglutydu zaleca się odstawienie preparatu co najmniej dwa miesiące przed planowanym zajściem w ciążę.
Nie zaleca się również stosowania tych preparatów w okresie karmienia piersią bez odpowiednich danych potwierdzających bezpieczeństwo.
Osoby z chorobami przewodu pokarmowego
Ponieważ leki te spowalniają opróżnianie żołądka, mogą nasilać dolegliwości u osób z gastroparezą lub innymi poważnymi zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego. W takich przypadkach decyzja o rozpoczęciu leczenia wymaga szczególnej ostrożności.
Osoby z cukrzycą typu 1
Agoniści GLP-1 nie zastępują insuliny i nie są zarejestrowane jako jej zamiennik w leczeniu cukrzycy typu 1. Nie należy samodzielnie zastępować nimi insuliny ani zmieniać dotychczasowego leczenia.
Jakie działania niepożądane mogą powodować leki GLP-1?
Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego. Są szczególnie częste na początku terapii i podczas zwiększania dawki. Pacjenci mogą doświadczać:
- nudności;
- wymiotów;
- biegunki;
- zaparć;
- bólu brzucha;
- wzdęć;
- odbijania;
- zgagi i refluksu;
- uczucia nadmiernej pełności po posiłku.
U wielu osób objawy stopniowo słabną, kiedy organizm przyzwyczaja się do leku. Nie należy jednak traktować każdej dolegliwości jako naturalnego i niegroźnego elementu terapii. Przykładowo w badaniach klinicznych semaglutydu w dawce 2,4 mg nudności występowały u około 44 proc. uczestników, biegunka u około 30 proc., a wymioty u około 25 proc. Większość tych zdarzeń miała łagodne lub umiarkowane nasilenie.
Zapalenie trzustki
Jednym z najpoważniejszych potencjalnych powikłań jest ostre zapalenie trzustki. Jest to rzadkie działanie niepożądane, ale może mieć ciężki przebieg. W styczniu 2026 r. brytyjska agencja MHRA poinformowała o wzmocnieniu ostrzeżeń dotyczących ostrego zapalenia trzustki związanego z agonistami GLP-1 i podwójnymi agonistami GLP-1/GIP. Uwzględniono również rzadkie przypadki martwiczego, a choćby śmiertelnego zapalenia trzustki.
Sygnały alarmowe to:
- silny, utrzymujący się ból brzucha;
- ból promieniujący do pleców;
- nudności i wymioty towarzyszące bólowi;
- wyraźne pogorszenie samopoczucia.
W razie podejrzenia zapalenia trzustki lek należy natychmiast odstawić i pilnie skontaktować się z lekarzem. o ile rozpoznanie zostanie potwierdzone, nie należy ponownie rozpoczynać terapii tym preparatem.
Kamica żółciowa i zapalenie pęcherzyka żółciowego
Kolejnym problemem może być zwiększone ryzyko chorób pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych.
Metaanaliza 76 randomizowanych badań klinicznych, obejmująca ponad 103 tys. uczestników, wykazała, iż stosowanie agonistów GLP-1 wiązało się ze zwiększonym ryzykiem chorób pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych. W przypadku kamicy żółciowej ryzyko względne było większe o 27 proc., a w przypadku zapalenia pęcherzyka żółciowego o 36 proc. Zależność była szczególnie widoczna przy większych dawkach, dłuższym stosowaniu oraz w badaniach dotyczących redukcji masy ciała.
Objawy wymagające konsultacji to:
- ból w prawym podżebrzu;
- ból brzucha po posiłku, szczególnie tłustym;
- gorączka;
- nudności i wymioty;
- zażółcenie skóry lub białek oczu.
Odwodnienie i pogorszenie funkcji nerek
Uporczywe wymioty i biegunka mogą prowadzić do znacznej utraty płynów. W konsekwencji może dojść do odwodnienia i pogorszenia czynności nerek, szczególnie u osób, które już wcześniej miały zaburzenia ich funkcjonowania.
Jeżeli pacjent nie jest w stanie przyjmować płynów, oddaje wyraźnie mniej moczu, odczuwa silne osłabienie lub zawroty głowy, powinien pilnie skonsultować się z lekarzem.
Hipoglikemia, czyli zbyt niski poziom glukozy
Same leki GLP-1 stosunkowo rzadko powodują hipoglikemię, ponieważ ich wpływ na wydzielanie insuliny jest uzależniony od poziomu glukozy. Ryzyko wzrasta jednak wtedy, gdy są stosowane razem z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika. W takich sytuacjach lekarz może zdecydować o zmniejszeniu dawek pozostałych leków przeciwcukrzycowych.
Zaburzenia opróżniania żołądka i niedrożność jelit
Spowolnienie opróżniania żołądka jest częścią mechanizmu działania tych preparatów. U części pacjentów może jednak przybrać postać nasilonych dolegliwości, w tym objawów gastroparezy. Zgłaszano również przypadki niedrożności jelit, w tym w raportach porejestracyjnych. Nie oznacza to, iż każdy pacjent stosujący lek GLP-1 jest narażony na takie powikłanie, ale utrzymujące się wymioty, silny ból brzucha, znaczne wzdęcie i zatrzymanie gazów lub stolca wymagają pilnej oceny lekarskiej.
Problemy ze wzrokiem
U osób z cukrzycą, zwłaszcza z istniejącą retinopatią cukrzycową, szybka poprawa kontroli glikemii może wiązać się z przejściowym pogorszeniem zmian w siatkówce. Dlatego pacjenci z retinopatią wymagają odpowiedniego nadzoru okulistycznego.
W 2026 r. brytyjska MHRA zwróciła również uwagę na bardzo rzadkie przypadki niezwiązanej z zapaleniem niedokrwiennej neuropatii przedniej części nerwu wzrokowego (NAION) w związku ze stosowaniem semaglutydu. Nagła utrata lub gwałtowne pogorszenie widzenia wymaga natychmiastowej pomocy medycznej.
Kiedy należy przerwać leczenie?
Nie każda nudność, biegunka czy zaparcie oznacza konieczność rezygnacji z terapii. Wiele dolegliwości ma przejściowy charakter i można je ograniczyć przez wolniejsze zwiększanie dawki, odpowiednie nawodnienie, mniejsze posiłki i dostosowanie jadłospisu. Są jednak sytuacje, w których konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i pilna diagnostyka.
Objawy alarmowe:
- silny, utrzymujący się ból brzucha, szczególnie promieniujący do pleców, możliwe zapalenie trzustki;
- silny ból w prawym podżebrzu, gorączka lub żółtaczka, możliwe powikłania ze strony pęcherzyka żółciowego;
- uporczywe wymioty, odwodnienie, znaczne ograniczenie oddawania moczu;
- silny ból brzucha z wzdęciem i zatrzymaniem gazów lub stolca, możliwa niedrożność jelit;
- nagłe zaburzenia widzenia lub utrata wzroku;
- objawy ciężkiej reakcji alergicznej, takie jak obrzęk twarzy, języka lub gardła i trudności w oddychaniu.
W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki zalecenia MHRA są jednoznaczne: lek należy odstawić, a po potwierdzeniu rozpoznania nie wolno ponownie rozpoczynać leczenia tym preparatem. W innych sytuacjach decyzję o przerwaniu, zmianie dawki lub zamianie leku podejmuje lekarz na podstawie objawów i wyników badań.
Uwaga! Przed planowanym zabiegiem operacyjnym lub badaniem w znieczuleniu należy poinformować anestezjologa o przyjmowaniu leku GLP-1. Spowolnienie opróżniania żołądka może zwiększać ryzyko zachłyśnięcia treścią pokarmową podczas znieczulenia.
Jak długo należy stosować leki GLP-1?
W przypadku leczenia cukrzycy typu 2 czas stosowania zależy od skuteczności terapii, tolerancji leku, kontroli glikemii i ogólnego stanu zdrowia. U wielu pacjentów jest to leczenie wieloletnie.
Podobnie wygląda sytuacja w przypadku farmakoterapii otyłości. Otyłość jest chorobą przewlekłą, a nie jedynie przejściowym problemem z masą ciała. Dlatego leki przeznaczone do jej leczenia są zwykle stosowane długoterminowo.
Osiągnięcie prawidłowej masy ciała nie oznacza automatycznie, iż można zakończyć terapię. Lek może bowiem przez cały czas pełnić funkcję podtrzymującą uzyskany efekt.
Wytyczne American Diabetes Association na 2026 r. podkreślają, iż farmakoterapia otyłości przeznaczona do długotrwałego stosowania powinna być kontynuowana również po osiągnięciu celu redukcji masy ciała, o ile jest skuteczna i dobrze tolerowana. Odstawienie często prowadzi do ponownego przyrostu masy ciała i pogorszenia parametrów metabolicznych.
Nie oznacza to jednak, iż każdy pacjent musi przyjmować lek do końca życia. Decyzja powinna być indywidualna i uwzględniać korzyści, działania niepożądane, choroby współistniejące, koszty terapii oraz możliwości utrzymania efektów bez farmakoterapii. Nie ma też uniwersalnego, potwierdzonego naukowo schematu stopniowego zmniejszania dawki, który gwarantowałby uniknięcie nawrotu otyłości po zakończeniu leczenia.
Co się dzieje po odstawieniu leków GLP-1?
Zakończenie terapii może wiązać się z powrotem apetytu, zwiększeniem ilości spożywanego pokarmu i ponownym przyrostem masy ciała.
Dobrze ilustrują to wyniki badania STEP 1, którego przedłużenie opublikowano w 2022 r. Uczestnicy, którzy przez 68 tygodni otrzymywali semaglutyd, stracili średnio 17,3 proc. wyjściowej masy ciała. Po zakończeniu przyjmowania leku w ciągu kolejnego roku odzyskali średnio 11,6 punktu procentowego masy ciała. Oznacza to, iż wróciło około dwóch trzecich wcześniej utraconych kilogramów. Co więcej, w miarę odzyskiwania masy ciała pogarszała się również część parametrów metabolicznych, które poprawiły się w trakcie leczenia.
Podobne wnioski przyniosło badanie SURMOUNT-4 dotyczące tirzepatydu. Po początkowych 36 tygodniach leczenia, podczas których uczestnicy stracili średnio 20,9 proc. masy ciała, część z nich przeszła na placebo. W kolejnych 52 tygodniach osoby, które odstawiły tirzepatyd, odzyskały średnio 14 proc. masy ciała w porównaniu z momentem rozpoczęcia tej fazy badania. U osób kontynuujących leczenie masa ciała zmniejszyła się jeszcze o 5,5 proc.
Wyniki te pokazują, iż skuteczność leku nie oznacza trwałego usunięcia biologicznych mechanizmów sprzyjających otyłości. Po odstawieniu może wrócić większy apetyt, a organizm ponownie zaczyna regulować głód i sytość bez farmakologicznego wsparcia. Dla części pacjentów utrzymanie wypracowanej masy ciała staje się wtedy bardzo trudne. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia należy porozmawiać z lekarzem nie tylko o oczekiwanej redukcji masy ciała, ale również o planie długoterminowym. Powinien on obejmować sposób odżywiania, aktywność fizyczną, kontrolę masy ciała, monitorowanie chorób współistniejących i ewentualne dalsze leczenie farmakologiczne.
Leki GLP-1 bez cukrzycy i otyłości. Coraz popularniejszy sposób na kilka kilogramów?
W dyskusji o lekach GLP-1 nie można pominąć osób, które sięgają po nie bez rozpoznanej cukrzycy i bez choroby otyłościowej. W mediach społecznościowych pojawiają się relacje osób, które traktują semaglutyd lub tirzepatyd jako sposób na szybkie pozbycie się kilku kilogramów, poprawę sylwetki czy zmniejszenie apetytu.
Nie należy automatycznie oceniać wszystkich takich decyzji w ten sam sposób. Brak cukrzycy nie oznacza bowiem braku wskazań do leczenia. Jak pokazują badania STEP i SELECT, osoby bez cukrzycy mogą odnosić istotne korzyści z farmakoterapii otyłości, a choćby zmniejszać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych, o ile spełniają odpowiednie kryteria kliniczne.
Inaczej wygląda sytuacja osoby, która ma prawidłową masę ciała albo niewielką nadwagę bez chorób współistniejących i chce jedynie poprawić wygląd sylwetki. Europejska Agencja Leków (EMA) wyraźnie podkreśla, iż preparaty GLP-1 nie są przeznaczone do kosmetycznej redukcji masy ciała u osób bez otyłości lub u osób z nadwagą, które nie mają związanych z nią problemów zdrowotnych.
W przypadku tych leków nie istnieje coś takiego jak całkowicie obojętna dla zdrowia kuracja odchudzająca. choćby osoba młoda, szczupła i bez rozpoznanych chorób może doświadczyć zapalenia trzustki, problemów z pęcherzykiem żółciowym, nasilonych dolegliwości żołądkowo-jelitowych czy odwodnienia. Istnieje także ryzyko nadmiernej utraty masy mięśniowej. Podczas znacznej redukcji masy ciała zmniejsza się nie tylko ilość tkanki tłuszczowej, ale również beztłuszczowej masy ciała, obejmującej między innymi mięśnie. Dlatego odpowiednia podaż białka, aktywność oporowa i kontrola składu ciała mają znaczenie również podczas prawidłowo prowadzonej terapii.
Dodatkowym problemem jest korzystanie z preparatów pozyskiwanych poza legalnym obiegiem, kupowanych przez internet lub od osób prywatnych. Nie ma wówczas pewności co do ich składu, stężenia, warunków przechowywania ani autentyczności. EMA ostrzega przed sfałszowanymi lekami oferowanymi w internecie.
Nie należy również przyjmować preparatów przeznaczonych do leczenia cukrzycy wyłącznie dlatego, iż ich substancja czynna ma udowodniony wpływ na masę ciała. Każdy lek ma własne wskazania rejestracyjne i powinien być stosowany zgodnie z nimi, chyba iż lekarz świadomie podejmuje decyzję o leczeniu poza wskazaniami rejestracyjnymi.
Czy leki GLP-1 są przełomem w leczeniu otyłości?
Wyniki badań wskazują, iż leki GLP-1 oraz podwójni agoniści GLP-1/GIP zmieniły możliwości leczenia otyłości i cukrzycy typu 2. U części pacjentów pozwalają uzyskać redukcję masy ciała, której wcześniej nie udawało się osiągnąć wyłącznie poprzez zmianę stylu życia. Mogą także poprawiać kontrolę glikemii i zmniejszać ryzyko wybranych powikłań. Nie są jednak rozwiązaniem dla wszystkich i nie zastępują kompleksowego leczenia. Ich stosowanie wymaga kwalifikacji lekarskiej, indywidualnego doboru preparatu i dawki, monitorowania działań niepożądanych oraz długofalowego planowania terapii.
Leki GLP-1 należy traktować jako narzędzie leczenia konkretnej choroby lub problemu zdrowotnego, a nie jako szybki sposób na poprawienie wyglądu.
Przed rozpoczęciem terapii trzeba wiedzieć, dlaczego jest potrzebna, jakie korzyści można dzięki niej uzyskać, jakie ryzyko się z nią wiąże i co zrobić, kiedy przyjdzie czas na jej zakończenie.
