Płatki drożdżowe zawierają w 100 gramach około 45-50 g pełnowartościowego białka i mniej więcej 20 g błonnika, a mimo to w polskich kuchniach pojawiają się rzadko. Powstają z drożdży, które po wysuszeniu zostają dezaktywowane — tracą zdolność fermentacji, więc nie rosną tak jak drożdże piekarskie. W kuchni roślinnej robią karierę jako zamiennik sera, bo mają wyraźnie serowo-orzechowy smak.
Co dokładnie kryje się w płatkach
Białko z płatków drożdżowych zawiera komplet aminokwasów egzogennych, co wśród produktów roślinnych zdarza się rzadko. Z tego powodu sięgają po nie weganie, wegetarianie oraz osoby ograniczające mięso. Błonnik reguluje pracę jelit, przeciwdziała zaparciom, odżywia mikroflorę jelitową i pomaga obniżać poziom złego cholesterolu.
Do tego dochodzą witaminy z grupy B, które wspierają układ nerwowy, skórę, włosy i metabolizm energetyczny, oraz zestaw minerałów. Żelazo, magnez i cynk pracują na odporność, mięśnie i gospodarkę hormonalną. Wapń i fosfor wzmacniają kości i zęby. Selen działa przeciwutleniająco i osłania komórki przed stresem oksydacyjnym. Polisacharydy drożdżowe pobudzają układ odpornościowy do walki z infekcjami, a witaminy z grupy B uczestniczą w produkcji serotoniny i dopaminy, przez co wpływają na nastrój i redukują zmęczenie.
Płatki mają niski indeks glikemiczny i kilka tłuszczu, nie zawierają też cukru. To ustawia je wśród produktów odpowiednich dla diabetyków i osób odchudzających się.
Jak je jeść, żeby nie stracić wartości
Obróbka cieplna nie jest potrzebna — przeciwnie, płatki najlepiej sypać na gotowe danie. Sprawdzają się na makaronie, sałatce, w zupie, na popcornie, pieczonych warzywach i kanapkach, a także w koktajlach warzywnych, sosach i pastach. Wystarczy 1-2 łyżki dziennie, żeby wzbogacić posiłek o białko, błonnik i witaminy z grupy B. Do wypieków się nie nadają, bo nie fermentują i nie zastąpią drożdży piekarskich.
Kto powinien uważać
Osoby z dną moczanową albo podwyższonym poziomem kwasu moczowego powinny ograniczyć płatki drożdżowe ze względu na zawarte w nich puryny, które mogą nasilać objawy choroby. Przy nietolerancji histaminy zdarzają się reakcje alergiczne, bóle głowy i dolegliwości trawienne. Chorzy na jelita bywają wrażliwi na drożdże, więc lepiej wprowadzać je do jadłospisu stopniowo, małymi porcjami.
Odrębna grupa to pacjenci przyjmujący leki przeciwdepresyjne z grupy inhibitorów MAO. Płatki mogą zawierać niewielkie ilości tyraminy, która wchodzi w interakcję z tymi lekami, dlatego decyzję o ich jedzeniu lepiej omówić z lekarzem. Dla pozostałych produkt pozostaje bezpiecznym dodatkiem do codziennego menu.
