2417. "Mały przyjaciel", książka przez którą ciążko mi było przebrnąć

Zazwyczaj na wyjazdy zabieram ze sobą jakąś książkę. Nie inaczej było tym razem. Tylko wybór okazał się mało trafiony. Coś mnie podkusiło i spakowałam do plecaka "Małego przyjaciela" Danny Tartt. To jeszcze nie był przypadek. Jako spóźniony prezent urodzinowy (albo imieninowy - jak kto woli) otrzymałam książkę "Szczygieł" tej samej autorki. Ponad 600 stron, które poczytuję w wolnych chwilach będąc na wsi (bo tam ją dostałam). I "Szczygieł" mi się podoba, a na pewno pierwsze 200 przeczytane strony. Zachęcona i fabułą i wakacjami postanowiłam wypożyczyć sobie z biblioteki inny tytuł tej autorki. Wybór padł na "Małego przyjaciela". Pierwszy rozdział był jeszcze do przejścia, ale im daalej w las tym gorzej. Skończyło się na tym, iż musiałam się zmuszać, aby przeczytać całość. Dałam jednak radę choć pewne jest, iż raczej nie sięgnę po tą powieść drugi raz.

Tytuł: "Mały przyjaciel"

Autor: Danna Tartt

Wydawnictwo: Znak Literanova

Ilość stron: 608

Śmierć dziecka zawsze odbija się piętnem na życiu rodziny. Zwłaszcza w momencie, kiedy nie do końca zostały wyjaśnione jej okoliczności. Cierpi na tym cała rodzina. Powyższy opis jest kanwą akcji jednej z książek Danny Tafft - "Mały przyjaciel".

Akcja powieści rozpoczyna się w pewien wieczór. W Ameryce obchodzony był właśnie Dzień Matki. Dziewięcioletni Robin długo nie wracał z podwórka. Późnym wieczorem zostaje znaleziony powieszony na drzewie. Wszyscy podejrzewają samobójstwo, jednak nie zgadza się wiele szczegółów. Po kilkunastu latach tajemnicę jego śmierci próbuje rozwiązać młodsza siostra Robina. Pomaga jej w tym jej rówieśnik z którym razem przemierzają mroczne zakamarki rodzinnego miasteczka.

Mimo zachęcającego tytułu książka okazała się nieco toporna w odbiorze. Słaba spójność wątków akcji sprawiła, iż czasami wręcz gubiłam się w całej akcji. Doszło do tego, iż na końcu nie wiedziałam kto tak naprawdę zginą, a kto przeżył, ani tym bardziej nie została rozwiązana zagadka śmierci małego Robina. Ogólnie powieść kończy się dla mnie nijak. Dużo łatwiej byłoby mi samej wymyślić sensowne zakończenie. A może o to chodziło autorce? W każdym razie, nie jest to pozycja, po którą ponownie sięgnę. I to nie ze względu na jej objętość, ale treść.