50 lat od jednej z największych tragedii noworudzkiego górnictwa
Rocznicowa msza była okazją do przypomnienia jednej z najtragiczniejszych kart w historii noworudzkiego górnictwa. Dla miasta, w którym przez dziesięciolecia kopalnia była jednym z najważniejszych zakładów pracy, tragedia z września 1976 roku stała się również dramatem całej lokalnej społeczności.
Katastrofa 682 metry pod ziemią
Do katastrofy doszło 7 września podczas drugiej zmiany, w ścianie nr 7 pokładu 410/2+412, na głębokości 682 metrów. Pięciu doświadczonych górników wykonywało otwory odprężające, które miały ograniczać zagrożenie wyrzutami gazów i skał.
W pewnym momencie pojawiły się wstrząsy, a z wierconego otworu zaczął wydobywać się dwutlenek węgla i miał węglowy. Prace przerwano i rozpoczęto wycofywanie ludzi.
Chwilę później nastąpił potężny wyrzut. Z górotworu uwolniło się około 180 tys. metrów sześciennych dwutlenku węgla, a wyrzuconych zostało około 1500 ton węgla i skał.
Masy powyrzutowe zasypały około 190 metrów wyrobisk. Ogromna ilość CO₂ zakłóciła wentylację i doprowadziła do odwrócenia kierunku przepływu powietrza. Gaz przedostał się do kolejnych wyrobisk.
88 górników znalazło się w strefie zagrożenia
W strefie bezpośredniego zagrożenia znalazło się 88 górników.
Pierwszy alarm dotarł do centralnej dyspozytorni około godz. 17.05. Rozpoczęła się akcja, w której uczestniczyło 15 zastępów ratowniczych.
Do godz. 21.45 ze strefy zagrożenia wyprowadzono 71 osób. 37 górników z objawami zatrucia trafiło do szpitali. Jeden z nich zmarł podczas transportu.
Życie straciło 18 górników
Ratownicy odnaleźli ciała 16 górników. przez cały czas poszukiwano jednego człowieka. Jego ciało odnaleziono dopiero 9 września.
Ostatecznie bilans tragedii wyniósł 18 ofiar śmiertelnych.
Bezpośrednią przyczyną katastrofy był gwałtowny wyrzut gazów i skał w strefie zaburzenia tektonicznego. Noworudzkie złoża należały do szczególnie niebezpiecznych pod względem występowania dwutlenku węgla i wyrzutów.
