pragnę powginać się. myślami – w głąb twojej
kości podniebiennej, wgnieść coraz bardziej
rosnący mi brzuszek prosto w nerw wzrokowy,
aż do tego stopnia się połączyć!
i czulić się, może choćby i troszczeczkę zahaczając
tym o fizyczność, prądem, w jesieni,
ponadnormatywnie i bez skokochronów.
wiesz, już nigdy nie będzie
zespoleń innego rodzaju.
nie pojawią się osoby z niedoborem
twarzy (nawet gdybym chciał wyrobić w sobie
prozopagnozję), ładne, średnie,
całkiem nie teges,
osoby półistniejące, kolibry, mężczyźni,
encefalogramy i niesporczaki.
nic Obok nie będzie istnieć!
bo jak włamać się, weżreć, bo jeżeli gdzieś
pochować swoją istotę, zdeponować na zawsze
każdy ciężar, jaki noszę, to tylko w tobie.
w ciebie.
w ten milusi bezkres.














