|
Leczenie raka piersi wiąże się z
długotrwałymi zaburzeniami funkcji seksualnych – ze względu na zmniejszenie
popędu seksualnego, zaburzenia libido, problemy z nawilżeniem pochwy czy
objawy dyspareunii. Mogą one negatywnie wpływać na jakość życia zarówno w trakcie,
jak i po zakończeniu leczenia przeciwnowotworowego.
Celem prospektywnej, wieloośrodkowej
analizy CANcer TOxicity (CANTO; NCT01993498) było scharakteryzowanie
toksyczności związanej z leczeniem raka piersi na podstawie obszernej bazy
danych pochodzących z długotrwałej obserwacji czynników klinicznych, behawioralnych,
związanych z chorobą nowotworową i jej leczeniem, a także wyników zgłaszanych
przez pacjentki. Niekorzystne postrzeganie własnego ciała
Za najczęstszy problem seksualny
dotykający ponad połowę kobiet chorych na raka piersi w okresie 2 lat po
rozpoznaniu uznano niekorzystne postrzeganie własnego ciała. Czynniki
wpływające na pogorszenie postrzegania własnego ciała obejmowały m. in.
niższy poziom wykształcenia (OR 0,73, 95% CI 0,62-0,86 dla wyższego
wykształcenia w porównaniu z podstawowym), stany lękowe (OR 1,80, 95% CI
1,62-1,99 w porównaniu z niewystępowaniem stanów lękowych), depresję (OR
2,00, 95% CI 1,72-2,34 w porównaniu z niewystępowaniem depresji), gorsze
funkcjonowanie społeczne (OR 1,65, 95% CI 1,39-1,97 w porównaniu z przeciętnym)
oraz czynniki ściśle związane z rodzajem leczenia i jego konsekwencjami
klinicznymi. Jedynie 11,4 proc. kobiet korzysta z poradnictwa psychospołecznego
Wyniki badania sugerują, iż mimo iż
znaczny odsetek pacjentek z rakiem piersi bez przerzutów doświadcza problemów
seksualnych przed, w trakcie i po leczeniu przeciwnowotworowym, postępowanie
terapeutyczne w tym zakresie podejmowane przez zespoły onkologiczne jest
przez cały czas niewystarczające. Jedynie 11,4% kobiet skarżących się na pogorszenie
funkcjonowania seksualnego skorzystało z poradnictwa psychospołecznego,
natomiast 45,9% uzyskało taką poradę od ginekologa.
W badaniu podkreślono potrzebę
proaktywnych badań przesiewowych i uwzględnienia zdrowia seksualnego w
przebiegu całej opieki onkologicznej poprzez poprawę komunikacji lekarzy z
pacjentkami, podnoszenie świadomości dotyczącej sprawdzonych interwencji i wzmacnianie
multidyscyplinarnego sposobu leczenia w ośrodkach onkologicznych. Przeczytaj także: „Panel genów przewiduje wczesne rokowanie w raku piersi HER2+”. 
|
