Kindziuk, po litewsku kindziukas albo skilandis, to wędlina dojrzewająca wytwarzana na Suwalszczyźnie i na Litwie, w której 100 gramów zawiera od około 26 do 31 gramów białka. Jej rodowód sięga XIX wieku i wcześniejszych sposobów konserwowania mięsa, stosowanych zanim w gospodarstwach pojawiły się chłodziarki i zamrażarki.
Z czego powstaje kindziuk
Podstawą jest wieprzowina — mięso z szynki, polędwicy lub łopatki. Masarze solą je, doprawiają i bardzo drobno rozdrabniają. Klasyczny zestaw przypraw to sól, pieprz i czosnek, uzupełniane innymi aromatycznymi dodatkami. Tak przygotowany farsz trafia do naturalnej osłonki, którą stanowi wieprzowy żołądek albo pęcherz. Szczelnie zamknięty batonik wiesza się do dojrzewania, a często również wędzi — stąd bierze się zwarta konsystencja i wyrazisty smak gotowego wyrobu.
Na Litwie spotyka się też wersję z mięsa jelenia. Produkcja przemysłowa dopuszcza konserwanty i wzmacniacze smaku, natomiast tradycyjna receptura opiera się wyłącznie na powolnym dojrzewaniu i przyprawach. Gotowy kindziuk zawiera kilka wody, dlatego wytrzymywał przechowywanie choćby w ciepłych miesiącach i nie psuł się.
Wartości odżywcze
Kaloryczność zależy od receptury i zawartości tłuszczu — mieści się zwykle w przedziale 200–300 kcal na 100 gramów, a w tłustszych wariantach przekracza tę granicę. Węglowodanów jest w kindziuku śladowo mało, soli natomiast sporo, co wynika bezpośrednio z metody konserwacji. Wyrób dostarcza witamin z grupy B, w tym B12, oraz żelaza i cynku, które biorą udział w produkcji czerwonych krwinek i pracy układu odpornościowego.
Druga strona tego składu to tłuszcze, w dużej mierze nasycone, oraz wysoka zawartość soli. Nadmierne spożycie podnosi poziom „złego” cholesterolu, sprzyja nadciśnieniu i obciąża układ krążenia. Wersje przemysłowe bywają dodatkowo wzbogacane azotynami i konserwantami wydłużającymi przydatność do spożycia.
Jak się go jada
Intensywny aromat i twarda struktura sprawiają, iż kindziuk podaje się w cienkich plastrach jako przekąskę, na kanapki albo na deskę wędlin z chlebem i dodatkami. Sokólska wersja tej wędliny należy do rozpoznawalnych produktów regionalnych Podlasia, a sam wyrób figuruje w wykazach prowadzonych przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
